Het is vakantie! Regelmatig trekken op de fiets¹ erop uit. Telkens weer op zoek naar nieuwe plekjes in Düsseldorf en omgeving.

Op maandag zijn Bo en ik naar het vliegveld gefietst. Slechts de politie was op de hoogte van een speciale fietsroute. (Over het bruggetje, en dan langs alle parkeerplaatsen). De terugweg was iets lastiger. Hoewel we langs de opstijg/landingsbanen fietsten, bleek de weg iets anders te lopen dan gewenst: Snel naar huis gebeld, en ons op laten halen. 15 autominuten later was de omgeving weer vertrouwd.

Gister waren we op een Afrikaanse fuif. Düsseldorf wil graag de banden met de Afrikaanse medemens versterken en viert nu jaarlijks een feestje. Wij trokken erop uit. Er was inderdaad een blik Afrikaantjes opengetrokken en er blijkt nog een hoop ontwikkelingssteun nodig. Er was een programma opgesteld met optredens van Afrikaanse artiesten, veel eten en de modeshow. Voordat het programma begon, liep het al uit. Uiteindelijk werd de presentator van de modeshow aangekondigd. Een modeshow waarbij modellen waren gecast op sexe. (Ben je vrouw?: Mittlaufen!). De presentator dankte zijn baantje waarschijnlijk aan de genoten cursus microfoontechniek (Hier reinsprechen), voor de cursus Praten Met Inhoud was nog geen tijd/geld/zin. De dames deden hun best op de geïmproviseerde Catwalk. De kleding was wel wat vreemd, maar erg kleurrijk en vrolijk. Maar wát het nou precies was bleef totaal onduidelijk. De presentator wist enkel de namen van de dames uit zijn hoofd (daar zit meer achter), en herhaalde die met enige regelmaat. Over de kleding zei hij dingen als: "Oh Gott oh Gott oh Gott! Tamisha hier in... Schwarz-Weiss". 

Mooi om te zien dat ons ontwikkelingsgeld nog hard nodig is. Oh, en er waren geen hardloopwedstrijden, maar wel trommelworkshops.

^{1 Mijn fiets (foto komt nog: een fonkelnieuwe Gazelle, met een langer, groter en hoger stuur waardoor er voorop een Bobike stoeltje op past. (Ja, zo heet dat stoeltje echt!)}

Vol trots tikte de km teller een paar maanden geleden over het 300.000 km punt heen. Juhu! Het was de door mij geschatte afschrijvingsduur van de auto, en ik mocht nu op zoek mocht naar een nieuwe(re). Maar ik was even vergeten wat een hel is het toch om een tweedehands auto te kopen. Iedereen heeft er wel een mening over, en als je dan uiteindelijk je keuze gemaakt hebt, blijkt die auto niet te bestaan, al verkocht, of verdwenen te zijn. 

Via een VW Touran, Toyota Verso, Avensis en Corolla tekende ik een koopcontract voor een Corolla Verso. Lekker hoog, en plek voor wel 7 mensen. Niet dat we aan gezinsuitbreiding dachten, maar ach het was een koopje. Voorwaarde tot koop was wel dat er een roetfilter ingebouwd werd. "Kein Problem" lacht de altijd vriendelijke (Ik haaaaat hem) verkoper ons toe. Nou dat was dus wel een Problem. Dus geld weer laten terugstorten, en doorzoeken. Dit is um geworden:

Ik verwacht er 4 jaar mee te rijden, dus ik ben nu vast op zoek naar de volgende...

Wij schrijven het jaar 2103. De wereld is aan het bijkomen van een nucleaire oorlog. Nederland ligt onder water, en de mensheid wordt gecontroleerd door een hersenchip. Niemand herinnert zich de tijden van voor de grote knal. Slechts 1 persoon is heeft de geschiedenis van de wereld in zijn hoofd.

Mij is gevraagd om deze persoon te elimineren. Normaal gesproken een routineklusje... 

"DELETE" is een korte film van de gebroeders Loos. Het is hun eerste gooi naar een "echte" film en daar wilde ik graag bij helpen. Het opnemen verliep erg soepel en ik ben benieuwd naar het resultaat. Wat eigen leerpunten: 1. Volgende keer zorgen ik dat ik op iets comfortabels dood neer val. In ieder geval niet op een betonnen vloer. 2. bloed met mint-smaak kopen.

Mijn complete volwassen leven loop ik al door dierentuinen met het gevoel dat ik het allemaal al wel gezien heb. Been there, done that, got the Starbucks-mug. Maar nu ik vader ben is het een compleet nieuwe ervaring. Vandaag zijn we naar Dierenpark Amersfoort geweest en het voelde als een eer om al die bijzondere, eigenaardige en grappige dieren aan Bo te laten zien. Hij kijkt met de mooiste grootste kinderogen van de wereld naar alle dieren, naar alle bomen en vooral ook naar alle kinderen. Dat komt goed uit, want de dierentuin blijkt een hangplek voor jonge-ouders-met-kinderen-onder-de-leerplichtige-leeftijd. Een genot voor Bo die alle nét iets oudere kinderen geweldig stoer vindt. Daarbij gaat hij natuurlijk voorbij aan het feit dat hij met zijn veertien maanden zelf al übercool is. 

vlnr: Oscar, sneeuwuil, nog een sneeuwuil, Evan, uil, Bo, Ilka

Een kort berichtje op Twitter zorgde ervoor dat Oscar en Evan zich bij ons aansloten. (Oh, hoe dom moet koningin Beatrix zich voelen als ze dit leest)

Pure Nostalgie! (Mede mogelijk gemaakt door de iPhone-app: Hipstamatic).

We hebben als jonge ouders ook meteen maar een jaarabonnement genomen.

Iedere eerste woensdag van de maand speel ik met mijn collega´s van Op Sterk Water in het Comedy Theater aan de Nes in Amsterdam. Dat is op zich al gezellig, maar gisteravond was het extra feest. We presenteerden onze nieuwe website. Hij is gemaakt door onze eigen Tim, in nauwe samenwerking met Martine. De persfoto is gemaakt door Merlijn Doomernik. En zonder het briljante organisatie/productiewerk van Madeleine Wegkamp was het nooit iets geworden. 

In het kader van: alles zien vóór de Oscaruitreiking aanstaande zondag, vandaag: Crazy Heart. We volgen in de film de alcoholist en countryzanger-op-leeftijd Bad Blake. En daarmee is de film al goed samengevat. Het voelt een beetje als The Wrestler. Hoewel het einde van Crazy Heart iets hoopvoller is. Ik heb me niet verveeld, maar erg onderhoudend is de film niet, slechts 1 keer zat ik op het puntje van mijn stoel. De film maakt kans op 3 oscars. 1 voor hoofdrolspeler Jeff Bridges, 1 voor bijrol Maggie Gyllenhaal, en 1 voor het lied The Weary Kind, geschreven voor de film. Ik voorspel dat Jeff gaat winnen. En het lied ook. Maggie maakt naar mijn mening geen schijn van kans.

"The rush of battle is a potent and often lethal addiction, for war is a drug".

 
Indrukwekkende, realistische Irak-film over een explosieven opruimings-dienst-expert zonder vrees. Staff sergeant William James is goed in zijn vak, maar zoekt telkens weer opnieuw de grens op. Je wordt tijdens het zien van de film meegezogen naar Irak, en de spanning dat er ieder moment iets verwoestends zou kunnen gebeuren. Het wordt al snel duidelijk dat spanning alleen al verwoestend genoeg is voor de jongens van de BRAVO-company. Je komt niet fluitend thuis na een tour in Irak. Genomineerd voor 9 Oscars. Beste film, beste acteur, beste script, beste regie. Terecht! Maar verwacht hier ook niet fluitend naar huis te gaan.

Vorig jaar deed Jesse James mee aan „Celebrity Apprentice“. Op het oog een hele rustige jongen, hoewel zijn tattoo´s een ander verhaal vertellen. Je zou hem kunnen kennen van zijn stoere biker programma´s op Discovery. Maar volgens Donald Trump was zijn belangrijkste prestatie in het leven dat hij getrouwd is met Sandra Bullock. Een vreemde combinatie. Ik werd weer nieuwsgierig in Sandra.

Blij toe. Ze tilt in The Blind Side het waargebeurde verhaal van de kansloze zwarte Big Mike naar een hoog niveau toe. Mijn laatste zwarte-man-komt-van-ver-maar-gaat-het-waarschijnlijk-nog-ver-schoppen-film was Pursuit of Happyness en ik was even bang dat ik in The Blind Side opnieuw pas in de aftiteling mocht genieten van het succes van deze man. Ik huil niet veel, en zeker niet vaak. Maar de kraan stond bijna gedurende de hele film open. Het verhaal is zeker niet nieuw. Maar een waargebeurd verhaal bekritiseren op originaliteit lijkt me niet zo gepast. Sandra won voor haar rol al een Golden Globe, ze verdient een Oscar. Probeer de trailer niet te zien, voor je de film ziet.

Anderhalf jaar geleden was ik samen met Ilka op bezoek bij onze vrienden in Los Angeles. Speciaal voor mijn verjaardag hadden ze vip-kaarten geregeld voor de opnames van "The Tonight Show with Jay Leno". Ik was eigenlijk meer fan van grappenmaker Conan O´Brien, maar omdat Jay Leno zijn vertrek al had aangekondigd, keek ik er toch naar uit. Ik kon altijd nog naar vriend Conan.

Conan deed op dat moment nog "Late Night". Direkt na Jay´s show (rond 22.00 uur). Maar in de zomer van 2009 zou Jay ermee ophouden. Conan zou van 23.00 uur naar 22.00 uur verhuizen. En man, muis en complete crew vertrekken van New York naar een nieuwe studio in Los Angeles. Ingrijpend voor al die gezinnen. Maar werk is werk. Kort nadat Jay met veel bombarie afscheid nam, werd bekend dat hij helemaal niet stopte. Hij ging op "prime time" zitten (rond 21.00 uur). Opnieuw vóór Conan. Een talkshow op prime time: uniek. Maar wél slim en kostenbesparend van NBC (de omroep waar beiden voor werken). Een gemiddelde serie kost vele, vele male meer dan die grappenmakers van de talkshow. En het moest een succes worden want hun main man Jay wás een kijkcijferkanon... Wás dus. Want op prime time bakte hij er niets van. Minder kijkers, en adverteerders trokken zich terug. Leuk geprobeerd, jammer en tot ziens zou je denken. Maar nee. In plaats van gehaktdag voor Jay, deed NBC een voorstel aan Conan. Conan naar 00.10 uur, zodat Jay zijn oude timeslot terug kon krijgen. Waarop Conan terecht opmerkte dat de Tonight Show niet "morgen" zou mogen beginnen. Hij wees het voorstel af. Waarop NBC de onderhandelingen voor ontslag begon. Conan onderhandelde hard, en zorgde ervoor dat zijn personeel, dat nota bene 7 maanden eerder verhuisd was uit New York, goed gecompenseerd werd. 2 dagen later was de laatste uitzending.

In zijn ontslagcontract heeft NBC laten opnemen dat Conan een half jaar geen talkshow mag maken. Ik hoop dat hij snel terugkomt, zodat ik de volgende keer dat ik jarig ben, exclusief kaarten krijg voor zijn show!

Het zat er natuurlijk al een tijdje aan te komen, maar sinds gister kunnen we er niet meer omheen. Bo loopt!

Hij heeft er precies 12 maanden en 30 dagen voor nodig gehad. Trots stapt hij nu al om zich heen, en bekijkt zijn speelgoed weer eens vanuit een ander perspectief. 

Ook slaaptechnisch heeft Bo een grote sprong gemaakt. Hij kan nog niet de hele nacht doorslapen, maar we hebben nu al een aantal nachten gehad waarin we maar 1 keer naar hem toe hoefden. En ´s morgens tussen 07.00 uur en 08.00 uur staat hij ons lachend op te wachten in zijn bed. Het is een heel vrolijk kereltje, en we zijn supertrots!

De film heeft een behoorlijk lange opwarmtijd nodig. Of misschien moet ik gewoon wennen. Een hoog soap gehalte, rare overgangen, en vooral acteurs/zangers die niet zonder de autotune functie kunnen. Maar vanaf het moment dat Joe Cocker zingend langsloopt kom ik erin. Dan krijg ik er lol in dat de hoofdfiguur "Jude" heet, en verliefd is op "Lucy". En "Prudence" "through the Bathroom window" binnen komt. Het wordt een absurd spel waarin geprobeerd wordt om Beatles teksten en liedjes een plek te geven in een onbelangrijk verhaal. Hoewel ik natuurlijk razend benieuwd ben hoe het verder gaat, ben ik op de helft van de film maar naar bed gegaan. Als Across the Universe geluk heeft, kijk ik hem af voordat hij terug gaat naar J.